nje dite ,hz.ibrahimi pa ne breg te detit nje kufome kafshe.dallget kalonin mbi te,kurse peshqit ushqeheshin duke keputur per cdo radhe nga nje cope tjter prej saj.kurse kur hiqej dallga,hanin zogjte dhe kafshet e egra.keshtu cdo cope e kufomes behej ushqim per peshqit,zogjte dhe kashet e egra.para kesaj pamjeje,hz.ibrahimi mendoi i hutuar;''si do ta ringjallte zoti kete kafshe ,coperat e se ciles ishin shperndare ne te kater anet?''
mendime te tilla kishin lindur te ai deshiren per te pare se si behet ringjallja pas vdekjes.prandaj iu lut zotit;
''o zot !si i ringjall te vdekurit?ma trego edhe mua!"
zoti e pyeti;
''a nuk beson ,o ibrahim?"
dhe ibrahimi i tha;
"besoj,o zot ,por dua ta shoh me syte e mi qe te me kenaqet zemra!"
ateher zoti i tha keshtu:
"o ibrahim!merr kater zogj dhe mesoji mire pas teje.pastaj theri dhe copat e tyre perzieji me njera tjteren dhe shperndaji ne malet perreth.pastaj thirri zogjte me emer dhe ata do te te vijne me vrap!"
ibrahimi e qoi ne vend fjalen e zotit.i theri zogjte,i ndau ne copa ,i perzjeu me njera tjtern dhe i la veq me veq ne malet perreth.pastaj,kur i thirri me emra ,te gjith zogjte i erdhen prane te gjalle siq qene para se t'i therte!
edhe zemra e ibrahimit u qetesua!
cmesim nxirrni ju?