Disa shkeputje nga libri i Harun Jahja "Te mendosh thelle"
Shumica e nejrzve kujtojn se per te menduar thell njeriu duhet te fus koken midis dy duarve dhe te mbyllet ne nje dhom e te shkeputet nga te gjitha shqetsimet perreth.
Ato e vlersojn keshtu te menduarit e thell...
Njerzit qe nuk shqetsohen per perfundimin e tyre, vazhdojn jeten ne nje shkujdesje te thelle. Shkujdesja e atyre qe nuk mendojn, eshte pasoj e harreses apo e lenies pas dore me vetedije e qellimit te krijimit dhe te vertetave qe na meson feja.
Mendja e atij qe nuk mendon eshte e topitur, veshtrimi i tij mjegullohet, ai vepron sikur nuk i sheh faktet qe shpalosen para syve dhe aftesia e tij e gjykimit dobesohet.
Njerzit e din se jeta e kesaj bote do te mbaroj nje dit, por ata ende sillen sikur nuk do ta len asnjeher kete bote.Ne te vertet kjo eshte nje lloj magjepsjeje, ajo ka ndikim kaq te fort, saqe kur dikush bisedon per vdekjen, njerzit menjeher e mbyllin temen nga frika se mos e prishin magjepsjen e tyre dhe nga frika e perballjes me te verteten.
Njerzit qe e kan kaluar gjith jeten duke pasur qellim kryesor vetem berjen e nje shtepie, blerjen e nje automobili, parat, martesen, femijet, nuk deshirojn te mendojn se nje dit do te vdesin dhe do ti len te gjitha por vdekja ju duket si dicka e larget dhe nuk mendojn per kete.
Nderkoh qe vdekja eshte nje e vertet e qart, arsya pse njerzit sillen ashtu eshte pikerisht kjo magjepsje qe i ka pushtuar per shkak te mosmenduarit.
Ata qe nuk jan ne gjendje ta clirojn veten nga kjo magjepsje pas vdekjes do ta kuptojn menjeher gabimin e tyre ashtu sic e pershkruan ket edhe Kurani ku ne nje ajet thote:
"....Ti nuk e perfillje kete dite dhe Ne ta hoqem perden tende, ndaj tani shikimi yte eshte shume i mpreht."(Kaf 22)
Sic thuhet ketu veshtrimi i cili dikur ka qen i mjegulluar per shkak te mungeses se te menduarit , do te jet i mpreht ne kohen kur njeriu do te jap llogari para Zotit.
Duhet cekur se njerzit ia imponojn me qellim nje magjepsje te till pasi mendojn se duke vepruar keshtu do te jetojn nje jet me te mir dhe me te qet. Sidoqoft eshte e leht per secilin qe te marr nje vendim per ta shkundur ket topitje mendore dhe te filloj te jetoj me vetedije te plot.
Keshtu ata do fillojn te kuptojn se te gjitha ngjarjet kan nje qellim dhe nje kuptim te mbrendshem dhe do te jen ne gjendje ta shohin urtesin ne ngjarjet qe Allahu ben te ndodhin ne cdo cast.
vazhdon....
Me qellim qe njeriu te arrij perfundime te drejta, duhet te mendoj gjithmon pozitivisht dhe ta kuptoj se njeriu nuk mund te jet kurr i persosur ne kete bote, sepse kjo bote eshte krijuar e papersosur si pjes e sproves. Suksesi i njerut ne kete sprov dhe miresit qe do te fitoj ne jeten tjeter varen nga mesimet qe nxjerr rreth gjerave mbi te cilat ka reflektuar, ndaj eshte e domosdoshme nje njeriu te mendoj vazhdimisht me sinqeritet..
Duhet munduar qe mendimet te mbahen nen kontroll dhe te mendohet per ato gjera qe jan me te vertet me vler.
Kur njeriu nuk arrin ti kontrolloj mendimet e tij dhe ti drejtoj ato per arritjen e nje perfundimi te mir, ai ndjehet i shqetsuar ose fillon ti konsideroj ngjarjet qe ende nuk kan ndodh sikur kan ndodhur duke mendu rreth skenareve te ndryshme qe mund te ndodhin nese behet keshtu ose behet ashtu dhe pushtohet nga hidherimi, shqetsimi dhe frika.
Keto mendime nuk i sjellin asnje dobi njeriut perkundrazi e pengojn qe te mendoj per te verteten apo te reflektoj mbi ceshtje te rendesishme.
Nje nga ceshtjet qe corientohen njerzit me shum eshte besimi i tyre se ajo qe ben shumica eshte e drejt.
Njeriu zakonisht eshte i prirur me teper te pranoj ate qe meson nga njerzit perreth tij sesa te gjej te verteten me ane te menduarit.
Per shkak te plogeshtis mendore njerzit e shohin cdo gje sic e kan pare gjithmon dhe ne menyren qe jan mesuar ta shohin.
Por ka disa ceshtje shum te rendesishme qe nese nejrzit nuk mendojn per to, kjo mund te behet shkak qe ata te vuajn humbjen e perhershme.
Shkaku i kesaj humbjeje eshte heqja dore nga te menduarit mbi qellimin e ekzistences ne kete bote, mosmarrja parasysh e faktit se vdekja eshte e pashmangshme dhe se perfundimisht do te vij dita e dhenies se llogaris pas vdekjes.
vazhdon....
Disave mendimi se jeta e kesaj bote eshte e perkohshme dhe se nje dit do te vdesin i ben te ndjehen pesimist. Kjo ndodh pasi disa prej tyre jan te vetedijshem se jeta qe kalon pa ndjekur udhezimet e Allahut, do te sjell nje fund te keq per ta. Disa te tjer jan pesimist se besojn se do te zhduken plotesisht pas vdekjes.
Nje njeri i mencur qe beson te Allahu dhe te jeta e perjetshme nxjerr perfundime teresisht te ndryshme nga keto kur mendoj se jeta e kesaj bote eshte e perkohshme. Kjo e ben ate te angazhohet ne perpjekje te zellshme per jeten e vertet dhe te perjetshme pas vdekjes. Duke e dite kete ai nuk rrembehet nga ambicja per pasione materiale dhe interesa te ngushta.
Ai gjithashtu shijon te mirat materiale dhe bukurit e kesaj bote por edhe pajtohet gjithmon me ate qe ka dhe nuk merzitet shum qe te kaloj ne pesimizem pasi e din se kjo jet eshte e perkohshme dhe gjithmon mban gjall shpresen e arritjes se nje jete te perhershme dhe te kenaqshme.
Nje tjeter problem eshte se shum njerez kujtojn se duke mos menduar mund te shmangen nga shum pergjegjsi. Ato mashtrojn vetveten duke supozuar sekur nuk mendon shum per egzistencen e jetes pas vdekjes, shpeton nga shum pergjegjsi. Ky eshte nje vetmashtrim i madh dhe nese njeriu nuk arrin te kuptoj te verteten ne ket bot kur do te vdes do ta kuptoj se per te nuk ka shpetim.
Sic thuhet ne nje ajet ne Kuran "Agonia e vdekjes ia zbulon te verteten (e botes tjeter)....ajo eshte dita e premtuar per ndeshkim."(Kaf 19-20)
vazhdon...
Pjesa me e madhe e njerzve e kalojn jeten ne nje fare ngutjeje apo nxitimi. Ata duhet te kujdesen per shum gjera dhe e quajn ket lufta e jetes dhe ankohen se nuk kan kohe. Ne te ashtuquajturen munges kohe te menduarit eshte dicka per te cilen ata nuk mund te harxhojn koh. Prandaj ata rrembehen nga rrjedha e perditshme e jetes.
Qellimi i njeriut nuk duhet te jet vetem te fitoj para, te shkoj ne pune, te studioj, te blej shtepi etj.
Pa dyshim njeriu ka nevoj ti bej keto gjat jetes se tij por egziston nje ceshtje qe duhet mbajtur gjithmon ne mendje: qellimi i egzistences sone ne kete bote eshte te jemi te perkushtuar ndaj Allahut, te perpiqemi per te fituar kenaqsin e Tij.
Te gjitha punet tjera jasht ketij synimi mund te sherbejn vetem si mjete qe te ndihmojn njeriun te arrij qellimin e tij te vertet.
Te konsiderosh mjetin si qellim ne vetvete dhe ti shendrrosh synimet dytesore ne paresore, eshte nje mashtirm serioz.
Ai qe mendon me sinqeritet nuk thote: "shumica e njerzve nuk mendojn dhe jan te pavetedishem per te gjitha keto, keshtu qe pse duhet te mendoj vetem un?"
Perkundrazi ai eshte i paralajmeruar per shkujdesjen e ketyre nejrzve dhe kerkon ndihm nga Allahu me qellim qe mos te jet njeri prej tyre.
Cdo njeri eshte nje individ i pavarur e i pergjegjshem para Allahut.
vazhdon...
E dim se Kurani eshte libri i fundit qe ka dergu Allahu per te gjith njerzit si mesim dhe udhezim per to. Megjithat shumica e njerzve edhe pse e pranojn ate si liber hyjnor nuk e lexojn dhe nuk i permbushin udhezimet e Allahut.
Kjo eshte si pasoj e te mosmenduarit rreth Kuranit dhe mosinteresimit te njohjes se percipt te tij nga te dhenat e marra andej e kendej.
Nga ana tjeter nje njeri qe mendon rreth kesaj, deshiron te njoh Krijuesin e tij dhe mendon per cdo ajet Kuranor qe te permbush ate qe urdheron Allahu ne menyren e duhur.
Allahu tregon qellimin per te cilen eshte shpall Kurani kur thote:
"Ky eshte nje liber i begatshem te cilen Ne ta shpallem ty, me qellim qe njerzit me mendje te shendosh te mendojn rreth argumenteve te tij dhe te marrin mesim prej tij" (Sad 29)
Disa nga njerzit e lexojn Kuranin vetem por gjeja e rendesishme eshte te ndalesh nje cdo varg te tij , te nxjerresh mesim dhe te permisosh sjelljen ne perputhje me keto vargje.
Ne Kuran jan permendur disa nga cilesit e popujve te hershem si dhe sjelljet apo fatkqesit qe u ndodhen atyre. Do te ishte nje keqkuptim i madh ti lexojm keto vargje thjesht si rrefim ngjarjesh historike, qe kan lidhje me disa popuj te koheve te shkuara, sepse Allahu i ka shpallur keto vargje me qellim qe ne te mendojm rreth tyre dhe te permisojm sjelljen tone, duke nxjerr mesime nga ngjarjet.
Ne shum ajete Allahu u ben thirrje njerzve qe te mendojn per Kuranin per argumentet dhe per ceshtje tjera pasi per cdo ceshtje mbi te cilen ne mendojm na ndihmon te kuptojm dhe te vlersojm plotfuqieshmerin, mencurin , diturin dhe cilesit e tjera te Allahut.
vazhdon...
E verteta mund tu percillet njerzve ne shum menyra, ajo mund te tregohet duke perdorur hollesit, deshmit e cdo menyr tjeter por nese njeriu nuk mendon vet per kete te vertet me sinqeritet dhe me ndershmeri te gjitha perpjekjet do te jen te kota.
Nje njeri qe mendon e kupton me mire rendesin e te qenurit njeri me te cilin Allahu eshte i kenaqur dhe e kupton te verteten e kesaj bote.
Per pasoj ai arrin kenaqesin nga bukuria me shume se te tjeret dhe nuk vuan nga keqkuptimet e pabaza e smira materiale.
Ato qe nuk mendoj dhe jetojn jeten te shkujdesur Diten e Gjykimit do te mendojn madje thell kur te shohin te verteten ne menyr te qart mirepo te menduarit e tyre ate dite nuk do te ket me dobi per ta por do ti bej te vuajn.
Thirrja e njerzve per te menduar dhe reflektuar mbi fundin perben nje akt adhurimi per besimtaret.
"E ME TE VERTET, NE KRIJIMIN E QIEJVE DHE TE TOKES, NE NDERRIMIN E DITES DHE TE NATES , KA ARGUMENTE PER NJERZIT ME MENDJE TE SHENDOSH.
TE CILET E PERMENDIN ALLAHUN ME PERKUJTIM, KUR JAN NE KEMB, KUR JAN ULUR, KUR JAN TE SHTRIR DHE MENDOJN RRETH KRIJIMIT TE QIEJVE E TE TOKES (DUKE THENE): ZOTI YN, TE GJITHA KETO NUK I KRIJOVE KOT. I LARTESUAR QOFSH TI. RUANA PREJ DENIMIT TE ZJARRIT" (SURE ALI IMRAN:191)
Urimee ......Muj ii Ramazanit....