Nder fjalet e para , pas asaj nene, babe, femija e meson dhe shqipton edhe fjalen pse. Me pyetje te shpeshta dhe te shumellojshem shqeteson edhe te riturrit, sepse deshiron te kuptoje qdo gje.
Edhe te rriturrit kan shum pyetje, por disa mbesin vetem ne kokat e tyre, disa mbesin ne fyt, dhe vetem disa , pas filtrimit dhe vetekontrollimit, shenderrohen ne fjale, ze,pyetje drejtuar te tjereve, apo edhe vetevetes.Para natyres se bukur dhe te gjelbruar, kodrave dhe luginave, njeriu ndalet dhe shijon bukurite e papershkrueshme. Mirpo e njejta natyre ndonjeher "qmendet" qrregullohet dhe me fryma, stuhi,fortuna,orkane,vershima,termete shkakton rrenime dhe viktima.Pse??
Shumkushe vetem pershkruan ngjarjet siperfaqesore, pa u thellua ne brendi. Vdekja korre pa pa meshire , femije, te rinjt, pleqt, dhe si lugati i pashmangshem vazhdon marshin neper qdo skute te tokes, duke lene vaj pas veti, pikellim, zbrazti, deshprim. Pse??
Njerzit takohen ne mes veti, bisedojne, njoftohen, shoqerohen, miqesohen, mirpo edhe hidherohen, perlahen, grinden,ndahen,urrehen, bile edhe vriten. Pse??
E radha e psehave vazhdon........
Kur jemi mire na brengos dhe shqeteson mendimi dhe dyshimi; deri kur do te jet keshtu? Hija e zeze e vuajtjes, dyshimit, vdekjes na ndjek ne qdo hape, pa e ditur se ku dhe sa do te na pret. Gjithenje gjindemi para fshehtesis e cila lidhet me ne dhe me Zotin. Misteri (fshehtesia) i/e jetes dhe vdekjes, fijet e ketij lamshi qe quhet jete dhe vdekje, s'jane ne duar tona, as ne njohurin tone.......
Ndodhin shum ngjarje, fatekeqesi, te cilat njeriu as si ka shkakatuar, as kuptuar , e si i till as s'do ti pranoje.
Sepaku ne keto raste njerezit afrohen dhe solidarizohe!!
Ka raste kur njeriu per njeriun eshte ujk, sipas Hume-s, ne vend qe te jete njeri, edhe me teper, vella-moter. Keshtjella e Babilonit eshte edhe historia e diteve tona, kur gjuhet jane perzier, njeriu nuk e kupton njeriun, edhe e urren, mundon, shfrytzon, shkaterron ne qdo menyre.
Ky eshte fati njerzor. ndonjeher njeriu eshte aq i mire, pothuaj engjellor, ne biseda, takime, pune, shoqerime, udhetime....Ndonjeher egersohet, shqetesohet, behet nje lloje bishe shkaterruese.......Pse ?
Pse ka pasur, ende kaq shum padrejtesi ne bote? Pse?
Pse njeriu eshte aq i madh, i mrekullueshem,i pajisur me mendje, njohuri , liri, vetedije, shpirt, dashuri, njekohesisht i "paaft" para semundjeve mosukseve, dhembjeve, urrejtjeve,e se fundi edhe para vdekjes?? A eshte vdekja fjala e fundit ne jeten e njeriut??
Nese po ,ateher lind pyetja; qfare kuptimi ka jeta nese gjithqka perfundon me vdekje, shkaterrim dhe asgjesim te plote?
Para vuajtjes vdekjes jipet provimi me i rende ne jete, ne vetmi, ku askush smund te na ndihmoj, gjindemi para teresise se jetes , apo humneres se shkaterrimit, para Zotit ose para zbrazetise! Arma e vetme qe na mbetet ne dore eshte shpresa. Shpresa qe do te jet me mire , do te permisohet gjendja, do te kaloje vuajtja....
Shpresa vdes e fundit thot populli kurse mundemi te shtojm se ajo nuk vdes kurre, qe me fjale te tjera eshte feja-dashuria.
Deshira e flaket per jete, qe smund te shuhet kurre bile edhe ne moshen e shtyer , sepse njeriu ka etje, uri per jete,per paqe, dashuri, per drejtesi, per liri. Te gjitha keto vlera dhe nevoja vetum pjeserisht zbatohen apo mund te zabtohen ne jeten tokesore. A thua ateher njeriu qenka krijesa me e lart, me e begateshme me shum veqori, por edhe me e mjera, sepse eshte e vetdijshme se duhet te vdes, se aspiratat me te rendesishem kurre ´ne teresi nuk realizohen? Shpresa per nje ardhmeri me te mire, deshira per jete.... qe eshte me e forta ne jete, eshte shenje e qarte se njeriu seshte vetum trupe, gjak, gjymtyre, por edhe qenie shpirterore, e si i tille i pavdekshem.
Dikush dhe diqka eshte edhe me e fuqishme se vuatja,pesimi, padrejtesia, ndasia, rrenimi, shkaterrimi,asgjesimi trupor vdekja. Ky eshte Zoti, shpresa jone, Krijuesi dhe Shelbuesi yne, feja ne pavdekshmeri. Kush beson-shpreson-dashuron, ai eshte me i forte se vdekja. Qdo dite jemi me afer vdekjes, amshimit. Njeriu, pra, duhet te mendoj edhe per kete te vertet ta paevitueshme, gjithenjerzore.
Kane frike para vuajtjes, e sidomos para vdekjes, ata qe kurre sjan pajtuar me te, qe se kan gjetur domethenien dhe kuptimin e saj, e me kete edhe te tere jetes.
Vdekja eshte e ftoft thote populli. Edhe besimtari frikesohet, por megjithate beson, e di se Jezusi i pari ka kaluar neper kete sprove te rende , me djerse me gjak, me koke te kurorzuar me therra, me zemer te shportuar, me duar dhe kembe te kryqezuar, dhe ka fituar , eshte ngjallur, ka mposhtur vdekjen. Prandaj per ne qe besojm qdo gje ka kuptim, pra edhe vdekja, si kalim ne amshim. Populli yne mire thote kur vdes dikush; ka nderruar jete, ose ka kaluar na amshim, per ta deshmuar keshtu besimin ne pavdekshmerin e njeriut.
Kete besim e kane shprehur edhe shum nejrez te njohur gjate historise.
Vazhdon
Seneka thote: "S`eshte pune e madhe te jetosh, jetojn edhe sherbetoret, kafshet.Puen e madhe , mjeshtri eshte te jetosh dhe te vdekesh me nder".
Aristoteli shkruan: "Kam jetuar ne dyshim, do te vdes me frike, ku po shkoj as vete se die. O qenie mbi te gjitha qeniet, ki meshire per mua !"
Ciceroni pohon : " Vdekja eshte e hatashme per ata qe me vdekje humbin qdo gje , e jo per ata qe do te permenden, s`do vdesin kurre".
Shen Augustini deshmon : S`mund te vdes keq ai qe ka jetuar mire dhe veshtire do te vdese mire ai qe ka jetuar keq".
Kani Thote : "Ende deri em sot ska jetuar asnje njeri i cili kishte per te deshiruar qe me vdekje te perfundoje qdo gje".
Leonardo Da Vinqi: thote: Sikue se pas nje dites se fryteshme, te lodhur flejme mire, ashtu e perjetojme mire , ne qetesi vdekjen pas jetes se mire dhe frytedhenese".
Mozart 31 Vheqar, qe vdiq ne moshen 35 vjeqare shkroi mbi vdekjen keshtu ; "Pasi qe qdo njeri duhet te vdes, pese vitet e fundit jma lidhur ngusht me vdekje, mikun me te mire te njerzimit, per ta njohur sa me mire . Kjo gje aspak sme frikeson, por me jep qetesi dhe shpresa te reja. I falenderoj Zotit qe me ka dhene kete dhanti qe ta njoh vdekjen si qeles te lumturise sone te vertet.....Kurre nuk shkoj ne gjum pa menduar se neser mund te jam i vdeku. Per kete hare , lumturi dhe fe î falenderoj Zotit te gjithepushtetshem" (4.04.1787)
Keto jan vetem disa "belebezime" para problemit te vdekjes , e cila eshte fshehtesia me e madhe e jetes njerzore. Shkenca , teknika,teknologjia, filozofia sjane ne gjendje te parashohin as ne ore te jetes, e jo me ta ndriqojne misterin e pavdekshmerise. Pikerisht aty ku te gjithe heshtin nga frika, mosedija,pikellimi, pasiguria paftesia, Zoti fillon te flas, thote Phil Bosmans.
Mirpo fjala e tij seshte , e as qe mudn te jete menjeher e qarte, e kuptueshme......Fjala e Zotit pergjigja konkrete e tij ne kete pyetje te njeriut si dhe ne shum pyetje te te tjera , eshte Jezu Krishti, Zot dhe njeri, i derguar i Atit, Zoti-dashuri , i cili me vdekje dhe ngjallje te vet na i siguroi edhe neve jeten, amshimin.
Jeta tokesore e jezu Krishtit filloi ne shpellen e Betlehemit, vazhdoi ne ikje para herodit ne Egjipt, pastaj me nje jete te thjesht shtepiake, e keshtu me radhe, deri ne vdekje ne kryq.
Kryqi eshte preludi, hyrje, parathenie e ngjalljes,pergaditje per te Dielen e Pashkeve, ngjalljen e Jezu Krishtit. Ky eshte mesimi i ri, jeta e re -Jezusii ngjallur: per te jetuar duhet te vdesesh neper vdekje ne jete. Kjo ishte historia e Krishtit.
Kjo eshte história dymijevjeqare e Kishes. Kjo ehste historia e qdo njeriu, lulezimi pas mbjelljes dhe kalbjes se fares.
Nuk mjafton te themi per dike: ishte njeri i mire , pas veti ka lene shum pune, fjale, shembuj te mire .....Ka lene ndoshta femije, familje.....pra ska vdekur ne teresi. Do te ishte teper pak, pothuja asgje, nje ngushllim i tille.
Feja na meson dhe siguron se vdekja eshte nje fenomen i natyreshem, por jo edhe perfundimtare per njeriun.Nese vdekja ska kuptim, ateher as jeta ska kuptim, pasi qe qdo gje do te perfundonte me vdekje. Kush beson ne jete, duhet besura ne jete ne teresi, ne jeten e pasosur , ne pavdekshemri.
"Ne mbremje po te asaj dite-te paren dite te javes-ndersa dyert e shtepise, ku banonin nxenesit, ishin te mbyllura prej frikes se judenjeve, erdhi Jezusi, zuri vend midis tyre dhe u tha; "Paqja me ju". Si u tha keshtu, u tregoi durat dhe krahrorin. Nxenesit u gezuan kur e pane Zoterine. Mandej u tha prape : "Paqja me ju". Sikurse me dergoi mua Ati, ashtu une po ju dergoj ju"
Ky ehste dergimi i Apostujeve, i Kishes, i qdo te krishteri: Degjo prano-deshmo ngjalljen e Jezu Krishtit, te verteten me te madhe dhe te bukur te fese sone!
Fund, qe ka ndonj pyetje sqarim rreth temes mund te urdheroni , FLM???
Jezus Krishti, Hazdreti Isa janë nje???
Dua te me jepni nje shpjegim rreth kesaj teme.
Jezus Krishti dhe a.s Isa ,disa thojn qe eshte i njjeti person,por nuk di , thjesht nuk ma kap logjika.
Andaj kerkoj nga ju te ma shpjegojn secili ne menyren se si din .
Me Rrespekt
Es tut so weh wenn man den Menschen verliert den man am meisten liebt.....
Ne kete drejtim nuk kam pergjigje sepse feja Katolike nuk e njef ne forma dhe trajtiem tjera .