Te mjafton Prania (pjesa II )

Nje nate pa hene. Rruget e qeta dhe neon qe ngadale shuhen nga grindja me vetveten. Njomza tashme ishte ne pranine time.
Kishim len festen, katin tre, njerzit dhe shetisnim bri lumit '' SIEVE'' . Ajo i shkelte gjethet e verdha qe kishin rene nga drunjet. Une ja kisha ngulur shikimin thelle. Ishte hera e pare qe Njomza ecte dhe bente hapa me mua. Ishte kjo nje Njomze e bukur. Te thuash ishte e shkrir nga nje send mrekullor dhe e kthyer ne femer. Sa fatkeqe do ishte zemra e Njomzes po te mos kish takuar nje si une qe di tja lexoia gjith bukurite.
- Ku ma ke ngulur shikimin aq thelle?- pyet Njomza
- Ne Pranine tende- ja kthej une.
-Te mjafton prania?- prap pyet.
-Edhe me tepron- ja kthej plot turp.
- Shiko keto gjethe?!
_Po?!
.- Si ti quajm, ke ndonje ide?
Jo.
Sa keq!- thot ajo.
Ajo afrohet ngadale. Syte e saj brofin si nje drenushe e friksuar.I lexoi nje kujtim te hidhur ne ata sy. edhe nje tjeter, prap nje tjeter....Njomza kishte shume kujtime te hidhura ne syte e saj.
Ajo kishte marre dy gjethe dhe fliste me to.Sikur ju thonte; cila nga ju dyja jam une?
Nata ishte gati ne ag'. Njomza mu ngjesh per trupin tim. Ecnim kuturu neper nje rruge te shtruar me porfide te gurta.
Njomza kishte lene pyetjet dhe kishte kapercyer nje gardh te larte dhe ishte zhytur ne mua.Ajo prekte me duart bionde shtresat e misherimit tim.Gjith ato stresa ishin kapakt qe po i mbylleshin Njomzes. Me mori doren. Dora e saj e bute mu duk nje cope mendafshi i lare dhe i terur ne rrezet e kuqrremta te diellit. Gjaku im puthte gjakun e saj. Papritmas me tha;
Vallezojme zoti gazetar?
- Vallezojme doktoreshe!
Mu afrua me tere qenjen e saj. Nata i binte nje violine te thekshem. Pallatet ishin spektatoret me besnik qe na shihnin pa bere ze. Njomza me ishte ngjitur dhe floket e saj puthnin faqet e mia. Nje moment magjik qe te na kishin zili. Njomza me shikoi thelle e me tha: E di ti sa i bukur je?. dhe uli syte. Qe te rrezoheshin ata sy nuk la shikimi im.
- Ti Njomza je me e bukur-i thashe.
-prap ngriti syte dhe qerpiku i saj mu duk si nje dege e pishes kur e rrezon orteku i bores. Njomza kishte syte e nje fantazie qe te cmend. Ishin nje pale sy me permasa kristalore e plote jete. Ajo i drejtoi syte, floket, shikimi i saj me tha: Dua qe te rrijsh ne kte qytet....a ishte e mundur valle qe Njomza te me kishte arrire vetem per nje nate? Njomza ishte hyjni. Ishte femra planetare qe kisha krijuar me mendjen time si nje Idhull. Nata i binte violines nga druri i vjeter e i prere nga sharra qapraze. Njomza ishte valltarja qe udhhiqte vallen. Ajo vallezonte nje valcer romantik dhe plote shpirt.
Sa e bute kjo Njomze. Sa ere te kendshme leshonin floket e saj...sa qeshte zemra ime ne pranine e saj.
Njomza me ofroi buzet dhe mbylli syte...........syte e mi pane syte e saj kur u mbyllen...u mbyllen dhe syte e mi duke rene si perdet kur mbaron nje shfaqje..por shafqja jone sa kish nisur.