DITARI I NDJENJAVE...!!!

I dashur ditar

Jam vetem,pres.......pres per nje sms ose nje telefonate.perseri pres.......dhe ja ku telefoni ben shenjen e perhershme te sms.E hap dhe lexoj,eshte ai qe prisja.Eshte personi qe prisja dhe fjalet qe me duheshin ne kete moment.Ka vetem ndjenje,pasion,dashuri........Te mendosh qe para pak oresh ishim bashke dhe tani.............vetem,prape vetem,TMERR,ANKTH,TRISHTIM DHE MERZITI.
Me duket sikur vetem momenti me ty eshte jete,fryme,ajer.Cdo gje tjeter nuk ka kuptim.Asgje nuk me mbush,vetem prania jote me ben te jetoj dhe te jetoj e lumtur,vetem ti me kupton,pa qene nevoja qe une te flas.
Ne fund te fundit,cfare eshte jeta?????Kur nuk ke prane ate qe do,qe te kupton dhe te mbush shpirtin ne cdo moment.
Pse kaq e veshtire per te jetuar jeten TENDE,sepse jeta eshte vecse e imja dhe dua ta jetoj me ate qe me do zemra dhe shpirti im.Por.......gjithmone ka nje por.......per cdo gje.Zoti ka krijuar njeriun,femren dhe mashkullin per te ndenjur bashke dhe per te shijuar njeri-tjetrin.Nuk beri burracaker e njerez te dobet qe te mos dine te jetojne jeten qe ja u ka dhene tjeter kush.Dhe me kaq po e mbyll i dashur ditari im qe me kishte marre malli pas rreth dy vjetesh pa hedhur qofte edhe nje fjale mbi ty......

per momentin po e ndjej nje MONOTONI TE MADHE

Ah ditari ime kam dite qe nuk e shfletoj shpirtin e drit per ty spata qe te dal perball me shkronja te arta prej zemre......

Jam ketu ne nje dhom te vetmuar ku kisha humbur brenda saj ne heshtje,me nje got vere qe me shoqeronte dhe me shuante etjen e ndezur flak,,pa pritur nje sy vendin tim,nje mall nene,nje lot ne sy, shpirt babai,perqafim motre, ngrohtesi vellau,, ne fetyren time te njom filluan te rrjedhin lot....

__________________

Dashuria te ben te bukur,Te dashur dhe te embel.
Edhe nese ti do ta duash shum,duaje duaje,me gjith fuqin e shpirtit
Edhe nese te thon se ashte mekat,perseri duaje mekatin tend se do te jeshj i/e pafashem/e

E BANA E UME LA A BRE KUKLU

Nje flete nga ditari im!...

Dashuria vjen pa te thene ''Mirmengjesi''dhe iken pa te thene ''Lamtumire''!...Etille eshte dashuria,sidomos ne adoleshence,ne moshen ku cdo gje qe fluturon te duket e kapshme.Te flasesh per nje flete te ditarit,e aq me teper kur ka lidhje me ndjenjat,nuk eshte e lehte.Me duhet te shkruaj dicka,e pse jo dhe te verteten?!Ndoshta do te ishte me e lehtenese do te me vinin ndermend,apo te kisha shkruar kete flete ne ditar.Kjo eshte nje nga ato fleteqe s'kishte nevoje qe te shkruhej ne ditar sepse ashtu sic ishte e thjeshte,e bukur,e dhimbshme,e hidheruar ,spontante,mbetet ne memorje.Eshte e tepert te zgjatem tani.Ishte vjeshte.Me duhej te shkoja ne nje vend ku sdo te njihja askend,ku gjithcka do me dukej krejt e huaj.Madje edhe dielli s'eshte nje per te gjithe,edhe drita e henes dhe e yjeve,nata dhe shiu,cdo gje me tjeter me dukej e huaj.Me duhej te shkoja edhe pse pa deshiren time.Dhe ja krejt papritur u gjenda perpara teje per te te thene''Lamtumire''.Por jo,ti s'me lejoje te flisja.Flisje vetem ti si zakonisht,por disi ndryshe.Kishe nje fytyre te zbehte,sy...nuk e di,te skuqur e te perlotur bashke,nje ze te mekur qe pengohej diku para se te dilte.E megjithate perpiqesha te nderhyja e te strukesha pas fjaleve te tuadhe te hyja ne skutat e shpirtit tend,aty te gjaja pak ngrohtesi,shprese,kurajo e perkrahje...Kisha nevoje vetem per nje fjalepor...Jo,eshte e pamundur,e megjithese te gjitha mi kishe lexuar me sy vazhdoje te flisje,e te flisje.Flisje pa kuptim.Epastaj heshtje...Dhe pastaj peshperitmas me the ''DHE KOHA PO QAN PER LARGESIN TENDE''!...dhe lotet te rridhnin nen sy papushim!...Dhe une vazhdova rrugen,ndoshta rrugen tende.Ike dhe pse kjo sjellje nuk te perkiste ty.Ike,u largove para meje mes shiut qe binte e njomte lehte floket e mi,mes loteve qe rridhnin papushim.Largimi yt me tha''Lamtumire''!...Gjethet bien ngadale nga pemet dhe bashke me to disa pika loti nga syte e mi.Dimer i eger tashme hyn dhe zemra ime lengon per kete fatkeqesi.Une trishtohem sepse tashme do te me duhet qe qe fill e vetme te perballoj kete dimer te acarte dhe ku i dihet ndoshta shume te gjate,zemra me mbushet plot dhimbje,plot brenga dhe ne kete mundim shkaterrimtare.Lotet e mi rrjedhin pa pushim,pa mbarim rrjedhin pak rrembyeshem,po per ku se di.Ato rrjedhin dhe krijojne nje kanal,ne te cilin pllakosen kujtimet,rikthehen zhgenjimet,enderrat heshtin dheshpresat vdesin.Ah,!...Ky dimer kaq i vrazhde!..E ndjej qe lotet dhe dhimbjen nuk do te m'i pushoje.E ndjej qe rrjedhen e jetes te qete s'do te me ler ta vazhdoj,e ndjej qe keto mizori kerkojne te me torturojne.Fillikat e vetme,e lenduar,do te mundohem te perpiqem ta kalojkete dimer shkaterrimtar.Tani ti prane meje me nuk do te ndodhesh.Nuk do te jesh me rrezja e pare e diellitqe me zgjon,sdo te jesh ti me flladi i eres qe fytyren,trupin ma ledhaton,zemra sdo ta ndjeje me ate ngrohtesi,qe ti dikur ma jepje.Shpirti sdo te gezoje,sdo te lumturoje me sepse gezimi i shpirtit ishe ti,ne ato dite te kaluara vere.Por edhe dimri me stuhi do te mbaroje!...PO!...PO...do te mbaroje!...Jam e bindur se nje dite ky acar qe ka ngrire,e ka pushtuar gjithe qenien time,ky artikull qe ka ngrire mendjen time,do te shkrije.Jam e bindur se keta lot te kristalte e te pashterueshem,nje dite do te pushojne se rrjedhuri.E pra nje dite serish do te vije pranvera per mua dhe dimrin e hidhur e te acart do ta kem lene pas duarve,pas kraheve pergjithmone,por jo per ta harruar!...