Poezi nga love_jonny

Shqipton Love,

,,,,,,
me thirr love,me drejton syte,vetllen harke,shpalos floket e bardha dhe me nje nen qeshje thua,,,,,,me pelqen qendrimi yt.Fytyra jote vezake , i pervjelur floku pak i rene mbi sy ,dritherin mbremja si fletet e molles nga era,,,,,dritherine buza kur shqipton love,,,e love duket si desert i nje embleme te lartuar si flamur ,ndihet si burri mes togut fisnik,,,,,,,kaleron universi neper ate qerpik te vijezuar dhe matet me horizontin cinik dhe e mund ,,,,,,,,shqipton love,,,me mungon veshtrimi i bute,,,veshtrimi i shtekut te syve te ambel dhe nenqeshesh ,nenqeshesh se love pikturon syte e tua,,,,,dritherine nata ,,agu dhe dielli sac ,,,dritherine gjithqka sepse love ve ne zemer kornizen e piktures tende,,,,,thua love,,,ndjehem vetem ,perplot malle zemra,,,plot shpresa shpirti ,,atje love dritherine atdheu,,,,,,zemra e kulles ,,,,guri i pragut dritherine si lokja...love,guret e kulles si dallendyshet radhe pas radhe mergojn ne heshtje ,mbyllen si veshtrimet e tua ne agoni dhe soditje,,,,,,,,,dritherine lendina e imagjinates,,dritherine kalliri i grureve fushave te gjera e bozhuret ,,,,bozhuret love ngjyra e buzeve tua ,,,,,,

,,, BUKURO
(kushtuar vajzave qe rriten ne turqi te debuara nga gjenocidi serb ne luften e dyte boterore)

Po s'te pashe edhe nje here sy zeze moj,
po s'te pashe dy syt e zi ambel kur folin
kah ti kthej syt e mi te mbetur shprese
ta shoh izmirin a anadollin,,,

fushave maleve o bukuro
po s'vrapove floke leshuar
po s'te pashe edhe nje her bukuro
skam syt kujt m'ja drejtuar

ike large,shkove large bukuro
i kam syt me lot, sy zez moj
mallku qoft ajo xhemije
qe nga ne te largoi

bukuro - bukuro oh e mjera vajze
nder kto male nder kto fusha shoqe ske pas
ti kthej syt nga anadolli nga izmiri edhe bahre
apo andej nga stambolli,,,bukuro leshera bardhe

ti ke mbetur bukuro
duke mbledh lule turkie
ti kendon bukuro
tek lis i madhe e mlu me hije

VALLE....

Valle fundi
i nje bote a
pshtillet kembeve
te gotes?
buzeve hidherueshem a
ngarende knaqesia?
ku qeshe e qan morali
qoroditet e kpute fillin e jetes
vetmia.

Valle
neper sy a zhagitet
vegjelia
duke qeshur fustani i bardhe
kthehet ne natyre te zeze e pikllushem
denese dashuria,,,,

Valle a rri bosh zemra?
kur nuk ecen lumi as zogu ska krahe,
pse denushem mshifet bukuria,
e nen vetull dimiri ecen ne kembe dhe qeshet
humbja,,,

BEKIM BERISHA ABE__ja

Pikat e shiut
ecin embel neper pullaze kullash
freskojn zemren e gureve neper mure
lagin rranjet e trungut te oborrit e neper bjeshke melodia e nje fyelli
degjohet large
large shihen ato kope deleshe
te bardha dhe te urta
ku zdirgjen plot blegrima e te gzume neper ato vija qe shqip ju thuhet shtigje te kalushme
Pikat e shiut
ftyres se Lokes zdirgjen me dhjetra e qindra grumbuj te zjarrt te acart
perplasen si orteqe malesh dhe rriten cdo dite si yje te larte
e loken e forcojn ma teper.
Pika dhimte,,pika kobi
flakeron lirija nder syt e mbyllur nga tmerri dhe vaji i perditshem
e me flamur betohen e me flamur luftojn djemt
Po ky burr
ky lis ,me dege e rraj ne shkamb
ku neper kunora i flejne qindra shqipe
qindra burra i bajn hije rrathesh e ruajn per dite.
Ajo buke e bardhe,farat e gatume ne varta shqiptare
ne qanten e thjeshte troshat e micrrume
atdheu rritej neper qepallza o bir
per dite rritej trimnia bekim perdite madheshtore liria shendrrohej ne zog dhe neper qiell flakeronte clirimi,,,,

ADEM
o moj Drenice
moj grua e rame te drini
tuj kerkue plisin e marr nga vala e ujit
qe ka ra nga kryte e burrit
kur luftoj me shkja te zi
per liri..

vija e ujit
si vija e qiellit kur skuqet
ne krahnor burri,
ne sy burri lufta
liria ,marshimi betimi
drenice i kuq drini,,uji plisi...

shtrengue dhambet ka vdekja
si kobi i nates
ku e pren ne bes udhtarin
shtrengue themelin ka pas kulla ku
ne gjemim topash rreh i kan muret e frangjite
ku ne gjame ferfllizash tymnajat e maleve
qendrue kan si titaj,,,

cili àshte ai burr
ku mja prek ballin e ka si
kerrsha e malit
ku synin e shqipes e ka shigjete qe
vran e kfjell
cili àsht ai burr
me shtat ilir
me zemer kanjushe
lidh kryt me shami e thmi
ku ne hallakam murtajash qendru ka
si bajrak,, si zoti vet
cili àsht ai ilir ,,ai taulant ai bardhyl ,,,,

neper rruge te katundit
neper frengji te dekes
parkalon i nalt
shum i nalt hec
si te ish zot
e permbi zot
burri vet
neper shtek te malit tyta
kamba e kreshnikut
si liria shtegton
shtat ilir ,zemer kanjushe
i nalt parakalon

Kthe syt nga prekazi
vlla buqima e pushkes
si krisma e motit
neper damar te plakut kalon burrnija
per Prekaz per kosove
Shqypni e Plave

Kthe kryt he shami lidh
ne ball kerrsha e malit bahet cope
ne zemer shkrihen copat e tigrit
ti i eger si luan
ti i larte si hyll

jo sja lidh trupin konopi i lagt
as zingjiri i tankut sja shtyp gjoksin
atje ka qyqavicen mburoje e tyte ka synin
ku i perflaket liria dhe lufta neper shamite e lidhta ne krye
vatan
heu bire
kulshedra
heu bir tigri i qartun vjell helm
neper ara e bashtina
ngre krye kobi dhe dasma bashke
ngre krye ky flamur e rrajt i lshon thell ne zemer tande ADEM

kushtuarAdem Jashari

ZRITJA E ZOTAV
Per dit nga qielli bresin zotat
dhe me madhnin e tyne qetsojn zemrat e ndryme ne hekra
ne hekra qe sdijn kurr me qlirue zemren nga pluhni i marrezise dhe skamjes
i asaj skamje qe griu unin e Migjenit dhe ma shum Lulit ja shkyjti kepucet e vjetra
per dite nga qielli zbresin fijet e shpresave tona te jemi ata qe qe pas vdekjes do lejme ose nje perkujtim te madh ose nje kori te madhe dhe keshtu qe ne fronin e zotav te jemi ulur galuc edhe ne,,,,

po ekstaza e vujtjes njerzor ,ato pivilegje te ndersyme si ulkonja mbi gryken e pllajes qe prene e pret e egersume nen ata syt e kuq dhe plot shkendija i zbresin zotat e idhnum ,te eger dhe plot urrejtje , ku ekstaza e atyne syve humb ne shkelqimin e ashper shtazor,,,,ku edhe me shtazor rilind njeriu...

per dite nder ne ,nder gjirin tone lshon rraj thell metamorfoza e gjanave ideale
ku as zemra ska forc me majt nder damar fuqine e asaj dridhme te mallkume
qe sashte as fushe me borzilok e as burg me pengje te pafajshme ,,,,,zotat dhe pengjet e tyne rrallohen ne tru dhe dije e zajn e perqeshen vet me vete e sa ma shum ata qeshen me vete aq ma shum un rrahi kryet dhe se kuptoj kurr pse jam i ngjajshme me te gjith njerzit ,qe skan tjeter veq nje nje drejtim kah vdekja

per dite rilind i njejti diell dhe po ashtu terhiqet zhage dhe ne fund te dites perflaket ndoshta nga turpi ndoshta nga lodhja i skuqet ftyra dhe humb pas bjeshkes qe te ze vend edhe ai ne metamorfoze si njeriu i natyres se pavertete e ne ,,,ne besojm se dita qe vjen neser do vjen e magjishme
me koshat e grunit krahve e qerret e rrushit tuj terhequr zvarre per gzim te fmijve e qe ata femij dasht e pa dasht jemi NE.

per dite frymzohet njeriu me pjellen e fantazise qe sashte tjeter veq pjelle e nje fruti te zdralum e qe me dashje le gjurm dhe njolla mbi faqen e urtesis te atij qe lind i virgjer jeton i varfer dhe vdes i marre,,,,,,, PONTASSIEVE 2009 8 MARS

ZOTI IM

Dhe shkyhen rete e bardha ,dielli cullak mundohet mu mshef nen kthizen e hanes dhe muurmurimat e mdhaja coptojn krateret e vullkaneve qe ndizen ner kamt e mija,,,pshtillet faji dhe mekati si te ishin dy fije kashte ne kapele bojgjake dhe fundoset ndergjegja ime e zdralume pa pike faji,,,,,,,,,,
TE BETOHEM zoti im se skam derguar kurr letra dashurie ,,skam dhunuar asnje kryq vjerr ne muret e parrokes ,ti denom zoti im se ne ilahit e xhamive skam qit ftyren time te eger si te ish lugat nate por edhe pse se kam qit ket ftyre te keqe,,vjedh xhepat e drumtareve si kam kurr ,,,,,por ti digjem zoti im ne purgatorin e zi te ferrit dh kurr mos me jep shpirt se prap ne ket bote kam me njollse ,,,
Zoti im ,,,,,,,,,,trilogjia ime vdekja qe do vjen neser,,le te vije skam frik sepse spata frik ta njollos ket ftyre as te vdes SDO KEM FRIKE,,,,

NENE ME THIRRJE VOGLUSHE

E rete e qiellit lotojne
pika pika leshojne lote
dritezat e syve mi dhunojne
dua por s'mbahem dot

u shty mosha, e vajzeria
vite -vite ,humbi tej
dhe ngadale mu zdorgj merzia
qysh nga dita qe ste gjej,,,,

Me thirrje voglushe nene moj
kur m'perkdhelshe me andrrim
c'fare natyre ty te ftoj
qe te ikesh ne shtegtim?

Dielli tokes ja lshon valet
dhe e ngrohe gjithesine
malli i yt ne zemer m'plaset
si flake qiri nis e shkrine...

Sjam voglushe ,tash jam rritur
drejtu kam durt nga dielli
her jam lutur,her t'kam pritur
se mos valle me zbret nga qielli?!

Me thirrje voglushe
doren e ndjej ne balle
me thoje sy rrushe
e bukur e bardhe

Por tash vajzeria loke
mu perzi me vaj
nuk erdhe mbi toke
nuk erdhe pastaj,,,,, kushtuar,,,,,a D,,,,,,,,,,a

NENE ME THIRRJE VOGLUSHE

E rete e qiellit lotojne
pika pika leshojne lote
dritezat e syve mi dhunojne
dua por s'mbahem dot

u shty mosha, e vajzeria
vite -vite ,humbi tej
dhe ngadale mu zdorgj merzia
qysh nga dita qe ste gjej,,,,

Me thirrje voglushe nene moj
kur m'perkdhelshe me andrrim
c'fare natyre ty te ftoj
qe te ikesh ne shtegtim?

Dielli tokes ja lshon valet
dhe e ngrohe gjithesine
malli i yt ne zemer m'plaset
si flake qiri nis e shkrine...

Sjam voglushe ,tash jam rritur
drejtu kam durt nga dielli
her jam lutur,her t'kam pritur
se mos valle me zbret nga qielli?!

Me thirrje voglushe
doren e ndjej ne balle
me thoje sy rrushe
e bukur e bardhe

Por tash vajzeria loke
mu perzi me vaj
nuk erdhe mbi toke
nuk erdhe pastaj,,,,, kushtuar,,,,,a D,,,,,,,,,,a

METEOR

Mbi duart e tua,rrita shtatin
dhe perkdheljet ndjeva
me ty horizontit leshova hapin
diellin me sy e theva

Nje cope buke te vale prej lokes
me shum ma ndaje mua ,se isha femi
pak kripe aty ne mes te sofres
dhe grumbujt e loteve pèrmbi

Vella varfria te vrau
se ishim femije te gjore
kur zoti te mirat tjerve ju ndau
neve asgje s'na dha ne dore,,,,,

Se zoti vlla na denoi
te vuajm per nje jete me te mire
varfria per toke te rrxoi
fytyren ta pashe te nxire

Mbylle syte e djalerise
dhe kurr ata sy si qele
buka s'u thy as qe u nis
se ti si dry u mshele

Tash un sjam fmi
tash un jam rritur
tash jetoj per ty
qysh kur pate ikur,,,,

kushtuar vellaut tim ce vdiq 20 vjec,,ndersa ty adelina te ngushlloj shum pr vdekjen e nenes,,,,lexo poezin time dhe meso si vdiq vellau im,,,nga varferia,,,,,,,i mungonte cdo gje,,,,ai ka plasur nga merzia e madhe,,sot ne jemi prap te varfer edhe pse sdjm as vet sa pasuri kemi,,por ai seshte ,,keshtu skemi asgje.....

......syte e lire ...shkruaj shqip
,,vdis shqip...kuq e zi
shkruaj dhimbjen shqip
kendo ,mallko
zhgrehu ne vaj
duaje nenen shqip
qil syte
mbyll syt shqip
buzeqeshu
dridhu,,,,,
lakmo .....
veq shqip
se shqip do te kuptoj bota jote shqippppppppppppppppppppppppppp

OJ FUSHË ARRËS

Burrë kam qenë, kur lotin e kam lidhun nyje
dhe i kam than tokës mbjellë si pemën ma t’re
rrite si frutin e zemrës dhe hiqja krypen synit

Kam shtrengue gjakun,
lidh me litarët e kullës,
parmakët e agut i kam vu në flamur,
dhe kam qëndruar si trari i lidhun

Me kete kmishë
keta tirqi, kete plis
keto rrudha
kam qëndruar kryengul
mes vajit dhe kobit,
pa nxjerrë zanin e dhimtes.

Kam nxanë ngushtë dhimten
mes etheve, gushtin dhe dhjetorin,
kam qendrue
i gjallë
i fortë
burrë kam qenë

Nëpër gisht diellin kam sjellë
burimin shterrun e kam me grushta
për liri e Iliri
nga gjoksi
m’kanë fluturue shqipet, andej kah zgurajat
kanë hapun krahët si me pas qenë zana e engjuj
që shkojnë bashkë tue pre e tue gri
dhe janë rrokun për shkambi me kthetra
si shigjeta kur ngulet n’zemer
burrë kam qenë

Kam ara, bashtina
male me lisa e cunga
hije ku drumtaret pushojnë
si me qenë nizam i lodhjes
i kam pritun me kuti e duhan
malsorçe bukën iu kam kthye
bukë e krypë e qejf

Po sot
xhamadani me curron pika dhimte
ora e qostekut po sjell tik-takun e kobit
kemisha e konopt kukatun me za të shtjerrun si kukuvajkë
plisi m’ka humbur n’gjamë e n’zie
hija e bardhë i ka hupun si fara e melit
dhe tirqit s’kanë hijen e rand e s’kanë burrni mà

Hej Fushë Arrës
gonxhet e bardha
fluturat e piklume me sterpik
hej ç'ma theve diellin e syve
si zemren zjarrmi i mallit
si ma plase loçken me kobin e zi
oj Fushë Arrës

S’jam grue që vajton
as femijë që lyp gjinin e nanes
jam plaku i maleve
qe kukat dijetaret
ata qe mes abetares lanë shkronjat mes udhes
ata qe u lekunden si barka mbi dallget e idhta
ata qe ma moren qehren dhe me bane plak te rrudhun para kohe

Ata kanë shkue me pa Shqipninë
m’i pa ato kreshta te mlueme me shqipe
me pisha e curra
ata kanë ra në Shtoj
në Burrel
në Skrapar
në Kuqovë
ata dojn me pa Krujën
ata kanë m’u kthye me vrap
me vrap si qingjat e vegjel atyne lendinave pa gropa
po po, si ata qingjat e vegjel e te llastuem qe s’e ngojnë nanen e vet
po lodrojnë pa kujtue se duhet m’u mbyll në stane...

Aty ishte Ajeti
Dakoli i lokes
trandofilli i bankes
ati iu mshel abetarja në faqen ku është vjersha: O flamur gjak o flamur shkabë...
ma recitonte natë për natë kete vjershë... dhe shtinte dorën nen xhamadan dhe nxirrte gjithmonë flamurin e puthte, e puthte si me pas qenë binak me te...

Ajet, ngre koken shihe Lugun e Drinit
thirre emnin tand, po janë zanat e shokve tu
i kanë çantat kraheve
shamitë e kuqe i kanë lidhun n’qafë
fatosat e gjyshit
si qeshin ambel si falld i veres... kur lekund gjethet e ftojve

Oj Fushë Arrës
o varr
lule e vyshkur e hidhét e thatë
kryp e njelmt në kokerr t’synit
ti me plas
ti me shkel
ti me rrezon perdhè
Fushë Arrëz
ti me dridhe si thupra në ujë
Fushë Arrëz bir...
ja lotin
sa shkembi i orlit
ja zemrën sa plaget e Gjergj Elez Alise
ja Fushë Arrës idhnimin
sa i lumi zot

Xhevdet, o age i ambel
si rreze e yllit mbi pullazin e kulles
bylbyl i knushem nder qetina
hap syte... o lumi im,
o balada e fjaleve të shkputne nga Meshari
dhe çil syt e zi, atje Panorci asht derdhun në vaj e gjamë
atje lokja thur gjerdanin e ri për ty o lum
hap syt dielli i ri prapë rrezon - po ma ligsht o bir
thirr Megzonin loja ka mbetun n’gjysme te Kerrshi i Grapit
biro, hije po ban plepi i andrres
e mos vdis biro pa e pa edhe ni herë urën e ngjalljes o trim

Labinot..., po bie nji tupan
nji dasem në Lubizhdë
burrat me shoka e plisa
bajraki paska naltue venin
qohu biro... shtoje rriten
pranverat e tua qumshtore
kanë nisun vallen e gjakut
mos u helmo bir nga nji valë e hidhét e dhimtes
nana ka metun tuj rue venin në sofer
pse bir... s’po munesh m’i çel qerpiktë e thyem si rrethi i hanes
nana po t’thirr me emrin e trollit malsor
o buzshkrumun mos ma lig trimninë he sokol kreshtash

Xhevdet Bellanica po vjel pemen e kobit
si rruza e botes s’re
po lind psalma e vakt i lotit
preje..., teli i lahutes po gjemon kujen
drita e synit tand paska zanun brymë, paska zanun vese
o flamur..., oj shtizë... oj shqipe e zhgrehun n'vaj, çil syt dhe qeshu
qeshu se gjallnia jote na kthen prapë shpirtin qe msheli syt me ty...

Esat Rexha
flokëzi
poshtë gushes tande shtegu i malit
bajrak i naltuem si kupa e qiellit
i madh, i lartë... ylber i etur për rrugë
shiko suken e malit
zogjte e kuvlise qe janë ngre në vaj me nanen
zdirgju nga andrra..., falna prapë gzimin
qe po na shprazton e djeg si moti i thatë
zgjati duart perkdhel motren... se shamia e zezë ia rrudhi bukurinë femnore për ty o yll...
o yll qe viziton token e çarë nga zhegu e dhimbja...

Elgadaf
po mrrolat e mia
po bora e vetllave t’mia
pleqnia e odes
syt e plakut tand
pikun lotin e trimnis
lotin e shpirtit t’lodhun
qan plaku
qan kulla..., pragu i deres
qan pema e zhveshun asht e lkur
Temeqinë hej burrneshë kunoren ruje
mos e prek engjullin, le të fle i qetë
le të kthehet një ditë të virgjër...
mengjeset laj me lot e syve
mos ia prish gjumin Elgadafit të nanes
e rrita, thotë nana, t’behet shkollar, t’behet dijetar...
guxim, thotë nana, guxim, klith nana
Elgadaf o djalë, thotë nana, bir sa e gjatë mërzia...

Sa qenke lartue bir
si lisi i Gjeravices
Rrruhiu im
sa ambel buza jote
thotë a b c...
në kunorë
lule... shkrim
në kunorë..., loti i lagt zjarr
jam nana, lokja e gjinit
Fushë Arrës pse...
ma more driten
Fushë Arrës nana e pati t’zemres...

Mbi bregoret e mallit
kaqurrelat e tu
dhambet e bardhe si gurzit e lumit
flokt e bores mbulojnë rruget, fshatin
është dimer vlla, nder oda e ndeja
emni yt bir... folet, kujtohet
Rifat... sa faqe t’kuqemolle
sa sy të kthjellet lot
me buzqesh figura jote në mur
flet, thotë nanë: shoket lexojnë
shoket kendojnë
me shoke nane jam sot e perjetë
kemi mbetur ata
kemi ndrrue veç stinen, nga pranvera në vjeshtë
nga vera në dimer po jemi ata

Nanes i ike nga prehni
lulzove lule mes Fushë Arrësit
ia arrnove diellit rrezet e shkyme
u mbolle gjelsomin mes asaj lugine
Lulzim o bir
Turjaka merr nuse kobin
mbi kalvar krushqit ulin koken
bahen mermer dasmoret
mos i prekni
janë të ftohet
mos i shtyni, janë lapidarë
djemt e lokes

Zani i lagjes
zani i shpreses
pshtillet merzia
si lule ulun kryt ballkoni i shtepisë
dhe mban zi zogu i çerdhes
Visar
shikimi yt lufte i rrept
në zemer katundi, pleqt
loja e fmijve... kthen syt
fluturon drangua
rraj pragut
rraj lagjes... dashuria
hapin krahet motrat, nuset
hapin krahet fshataret dhe të marrin ngryk
prap nana shamin e bardh ngjet n’krye
knaqet tue u çmallun me syt e tu fmijnor
o Rinor, o Arbnor, Skenderbe... o Lummadh
o damar i zemres teme i plasun

Rrokin vallen yjet e qiellit
sa tokes ia shkrumojn tamlin e gjinit
rrokin vallen djemt
boletinat e trollit
aga ymerat e udheve
rrokin vallen bijtë e tonë
kendojnë melodit e vjetra
Mujen e Halilin
omerat e Mujes
kreshniket e Klladushes
dhe flatrojn lendinave në kthim
drejt tokes amë
Agron bir..., Agron ti vallzon
a je yll a po i doket lokes
ti pike mes oborrit
ti me pashë qenke rritun bir
Agron, anderr asht nana
i bajnë syt
jo jo nana
të sheh qenke rritun
qenke ba vigan lum nana
veç malli m’ka qorrue syt.

Digjet kulla e vatanit
trazohet gjaku i zanave
priton vegimi me zbritun nga horizonti
se shiu s’ndalet dit e natë
rrotullohet Shkambi i Grapit
andej nga lendina
andej nga Sukat
pellet nji dele e bardhë
si retë
si pellumbesha
gjakon
niset
mërgon... kudo
gjendet kobi
krenaria.... mbi shkrimi lavdi
Berat engjëll, Berat flamur i ri
zanore pa za mes librit
ngjyra vjeshte, vere... merdhin, ftohet
tetor i zi, mallkim druni qe copat ia shemb flaka n’oxhak

I shtrenjti Esat i shtrenjt
nata bie qerpik mbi vetull
gazi yt në ograja si pllumbi
kah shkon gzushem nder ara e bashtina
djaloshare mrizojn zanat e dalta prrojesh
nder ara e bashtina bimet e reja
çojnë krye lulkuqet, dritat e syve si gemat e frashnit
gjithkah aroma e blinit prej syve t’nanes perkdhelja
ta perkund djepin, si qershia lulzon deshira
edhe njeher t’i qasesh deres... oborrit... arave... bashtinave
i shtrenjt Esat i shtrenjti
çojn krye pipat e gjethet
martohen, shumohen, qajn, qeshin breznit
hallkë pas hallke emni yt është i shtrenjt Esat i shtrenjti

Shikimi yt si pllugu i ares
qe shkyen basat e dheut
dhe mbin bima e dijes nder ato vija t’zeza dheu
aty ku rritet dhe ze fill rrnesa e brezave
ku ushqehen dhe mbesin therrmiat e bukve t’vala
qe dalin nga magjet t’gatume me djersë të amla e t’nxehta
ku pas livrimit çohen në qiell qindra zogj dhe n’kthetra mundohen me mbajtun
ato kokrra gruni, tue fluturue neper qiell harkun e lumturis dhe t’gazit varfanjak ashtu të till janë syt e tu të çilter dhe t’butë e t’langt si masa e ujit t’kthejllt
Mifail...
buzqeshja mahnitse qe është si pluhuni i shigjetes qe niset e rrufeshme
nder kroje e kreshta tuj sjell me vete dashnin e kombit dhe tanden
e ndalet e pjekshme në prehen t’nanes dhe mshtet kryet lodhshem,
e pak pa e zanun gjumi thot: nanë prehni yt m’lumnon...

Shkundu o jetë
e balta e trollit t’bahet dashni
pertej gurrash e brigjesh
t’zjarrmohen qiejt
kur kthen kryet kah vatra
flaka e madhe e thrret
Megzon o vlla
i madhe kujtimi, e madhe zija
qofshin të prera ditet
qoft e leht paqja
mbi zemer ku rendon dhimta
e gjaku yt lirim, lirim nder fise anemban
liria
o djal, djalim, djal...

Fushë Arrës, britma e nanave
ofshama e kulles
gjaku i trollit t’mallkon
po s’i rujte n’zemer t’voket
si horizont plot diell
po s’i mbajte s’i deshmoret e tu
emrat mbi rrasa t’lmueshme
po s’u rrite çdo vit lule t’reja
të paqme për jeten currjel qe t’falen
keta pesëmb’dhetë sytha

SA ZILI IA KAM ËNDRRËS

Mbi këngë shi...
Mbi lahutë borë...
Çka flet zemra në dry?!
Sulm në dritare me grila.
Qesh hija,
me vete thotë akull!

Fle mbi shtratin tim e qet,
sa klithje lëshon
lëkura e drurit.
nën sqetulla pa Meshar.
Kur hapen sytë,
bie perdja.
Fundi i një gjëmimi
të lehtë...

Fle në shtratin tim...
Mbi këngë bryme...
Mbi lahutë zjarre...
Përplasje fërfëllizash.
Në prag të stinës.

Fle në shtratin tim
Si gjysmëfemër,
dhe dënesë e përjavshme
mbi këngën sulm,
mbi lahutë vaj.
Sa fund i dhembshëm
për fillimin e gëzuar

Fle në shtratin tim,
E çoroditur si ushejzë,
Mbi këngë e hare.
Mbi lahutë tel i nxehur...
Sa dhimbje e madhe...
Në shpirtin e huaj,

te pershendes shum adelina ,,,

FLOKET E TUA
floket e tua
ngjyre e murrme
hollake gjymtyret
trupi i pjerrt
nen qarqaf levizjet e duarve

as veri as jug
s,na priten
s,na deshen
kur ishim ne rruge
nga buza ne buze

floket e tua
ngjyre e jetes
kob e zi
si ftyra e mbretit
zemra ime ,,kufome ra
floket e tua
mbeten rob te syve te mi

ule syte
pa ze
krejt pa ze
shqiptove
love,,,,,,c,u be me floket e mia......?