Sqarim i disa gjërave që i thuhen Islamit

Sqarim i disa gjërave që i thuhen Islamit
Çështja e gruas në Islam dhe qëndrimi i tij ndaj gjinisë femërore është një prej temave rreth të cilave flasin shumica e atyre që kritikojnë Islamin në këtë kohë. Ky realitet më shtyri që temës në fjalë t'i jap përparësi:

Prej akuzave që i drejtohen Islamit është edhe:

1. Diskriminimi i femrës dhe jobarazia e saj me mashkullin.

Barazinë mes burrit dhe gruas Kur'ani e proklamon në mënyrë elokuente, me një qëndrim të qartë kur flet për të devotshmit dhe ata që logjikojnë:

"Zoti i tyre iu përgjigj lutjes së tyre (e tha): Unë nuk ia humb mundin asnjërit prej jush, mashkull qoftë apo femër. Ju jeni njëri nga tjetri…" (Ali Imran, 195)

Nuk ka fjali më precize dhe më shprehëse për barazinë e plotë mes gjinive se:

"Ju jeni njëri nga tjetri…"

Në një ajet tjetër Zoti i gjithësisë thotë:

"O ju njerëz, vërtet Ne ju krijuam juve prej një mashkulli dhe një femre, ju bëmë popuj e fise që të njiheni ndërmjet vete, e s’ka dyshim se te All-llahu më i ndershmi ndër ju është ai që më tepër është ruajtur (nga të këqijat)…" (El Huxhurat, 13)

Sipas ajetit në fjalë kriteri i dallimit mes meshkujve, mes meshkujve dhe femrave dhe mes vet femrave është devotshmëria (ruajtja nga të këqijat). Me këtë ajet anulohet çdo kriter tjetër që njerëzit e merrnin parasysh për të bërë vlerësimin si raca, ngjyra, gjinia dhe vendndodhja gjeografike.

Nuk do mend se barazia për të cilën flasim është barazi plotësuese e jo barazi nga e cila kuptohet se bëhet fjalë për gjëra identike, sepse çdo i mençur percepton dallimet mes gjinive qofshin ato fiziologjike, biologjike, psikologjike, dallime këto që rezultojnë edhe me dallime sociologjike.

Format e shfaqjes të barazisë ndërgjinore në Islam:

i. Barazia në aspektin ligjor. Kushtet për të përfituar barazinë ligjore janë të njëjta për mashkullin dhe femrën. Kjo barazi nënkupton sigurimin e drejtave ligjore dhe bartjen e obligimeve të ndërmarrura.

Këtë lloj të barazisë Islami e ka aplikuar para katërmbëdhjetë shekuj dhe e njëjta në perëndim është realizuar para një kohë të shkurtër. deri afër librat shkollore të Francës përmendnin rastet e jobarazisë ligjore për femrën në disa sfera të jetës. Ndoshta këto raste i ka pasur për qëllim Gustav Le Bon-i në librin e tij "Qytetërimi Arap" në të cilin shkruan: Legjislacioni Islam grave, për të cilat në perëndim mendohet se nuk gëzojnë trajtim të barabartë, u jep të drejta që nuk i gjejmë në ligjet tona.

Martesa në ligjet e Francës ishte shpallje e unifikimit të përgjegjësisë financiare, me të cilën e drejta e udhëheqjes me pasurinë ishte e drejtë e veçantë e burrit.

ii. Barazia në liritë e përgjithshme dhe në drejtat njerëzore

iii. Barazia në përgjegjësi para ligjit

iv. Barazia në përgjegjësi dhe shpërblime

Megjithatë, si pasojë e injorancës dhe injorimit të fakteve, vazhduan akuzimet kundër Islamit si fe diskriminuese për gruan. Këto akuza ndërtohen mbi dyshimet vijuese:

• Dyshimi i parë: Gruas i takon gjysma e asaj që i takon burrit nga trashëgimia

Sipas këtij supozimi gruaja diskriminohet me hise më të vogël se burri (gjysma e hises që i takon burrit) edhe atëherë kur lidhja fisnore me atë që trashëgohet është në të njëjtën shkallë dhe me të njëjtën fuqi (vëllezër dhe motra prej të dy prindërve, vetëm prej babës ose vetëm prej nënës).

Ky supozim nuk është i saktë sepse nga shtatë rastet në të cilat gruaja dhe burri janë në njëjtën shkallë të trashëgimit, vetëm në tre prej tyre gruaja merr sa gjysma e asaj që e merr burri. Ato raste janë:

a. Fëmijët që janë në shkallën e njëjtë të afërsisë:

"All-llahu ju urdhëron për (çështjen e trashëgimit) fëmijët tuaj: për mashkullin hise sa për dy femra…" (En Nisa, 11)

b. Vëllezërit prej babës dhe nënës dhe vetëm prej babës kur janë në shkallë të njëjtë të afërsisë:

"Në qoftë se janë vëllezër dhe të përzier burra dhe gra, atëherë mashkullit i takon hise dy fish më shumë se sa femrës." (En Nisa, 176)

c. Kur trashëgues janë vetëm baba dhe nëna, nënës i takon një e treta kurse babës i takojnë dy të treta:

"E në qoftë se (i vdekuri) nuk ka fëmijë e atë e trashëgojnë (vetëm) prindërit, atëherë nënës së tij i takon një e treta…" (En Nisa, 11)

Në tre raste hiseja e gruas është e njëjtë me hisen e burrit:

a. Prindërit (baba dhe nëna) kur ka edhe fëmijë që trashëgojnë:

"Për prindërit, për secilin nga ata, ju takon e gjashta nga ajo që ka lënë (i vdekuri) nëse ka fëmijë…" (En Nisa, 11)

b. Vëllai me motër prej nënës:

"Në qoftë se (i vdekuri) është mashkull ose femër, e trashëgohet nga ndonjë i largët (pse s’ka as prindër as fëmijë) po ka një vëlla ose një motër (nga nëna), atëherë secilit prej tyre u takon një e gjashta." (En Nisa, 12)

c. Grupit të vëllezërve dhe motrave prej nënës një e treta u ndahet në hise të njëjta:

"… e në qoftëse se janë më shumë (se një vëlla ose se një motër) ata janë pjesëmarrës të barabartë në të tretën (e tërë pasurisë)…" (En Nisa, 12)

Për rastin e shtatë kur trashëgues janë baba dhe nëna se bashku me bashkëshortin/bashkëshorten dijetarët kanë dy mendime:

Disa jurist janë të mendimit që nënës i takon gjysma e hises që i takon mashkullit (babës) në kohë që të tjerët mendojnë se babës i takon gjysma e hises që i takon femrës (nënës).

Kur shkalla e lidhshmërisë farefisnore me atë që trashëgohet dallon atëherë kemi shumë raste kur femra trashëgon, ndërkohë që mashkulli nuk trashëgon apo hiseja e tij është më e vogël se sa hiseja e femrës.

Pamundësia që apriori të themi se femra në çdo situatë trashëgon sa gjysma e mashkullit është argument i mjaftueshëm se faktori i gjinisë nuk është vendimtari për caktimin e hises që e trashëgon. Përpos gjinisë ka një sërë faktorësh që ndikojnë në trashëgiminë e meshkujve dhe femrave.

Thënë ndryshe caktimi i hises së përgjysmuar, krahasuar me mashkullin në disa raste, nuk është argument për diskriminim ndaj femrës.

Sidoqoftë atyre që e akuzojnë Islamin si "jo të drejtë" ndaj gruas në çështjet e trashëgimisë u themi haptazi ju në ligjet dhe zakonet e juaja keni të tilla që privojnë gruan nga trashëgimia prej fëmijëve të saj. Trashëgues në këtë rast është mashkulli më i rritur ose meshkujt.

Kjo ndodh sepse në shumicën e rasteve ai që trashëgohet nuk dëshiron që pasuria e tij të del jashtë familjes.

Jam i mendimit që në këtë vend do të ishte e përshtatshme të përmendi fjalët e Gustav Lupen-it i cili thotë: Parimet e trashëgimisë që i ka caktuar Kur'ani kanë arritur kulmin e drejtësisë dhe mesatarisë..Me krahasimin e bërë mes legjislacionit Islam dhe ligjeve françeze dhe angleze arrita në këtë përfundim: Legjislacioni Islam grave, për të cilat në perëndim mendohet se nuk gëzojnë trajtim të barabartë, u jep të drejta që nuk i gjejmë dot në ligjet tona. (Qytetërimi Arap, fq. 389)

"Bashkëshortët në Francë nuk trashëgohen përpos në rast kur nuk ka trashëgues tjetër. Në Angli burri e trashëgon tërë pasurinë e gruas në kohë që gruaja e merr gjysmën e pasurisë së burrit kur nuk kanë fëmijë. Gjysmën tjetër e merr shteti. Kur kanë fëmijë gruas i takon një e treta në kohë që fëmijët e tyre e marrin pasurinë e mbetur." (Qytetërimi Arap, fq.390-në fusnotë).

• Dyshimi i dytë: Dëshmia e një mashkullit vlen sa dëshmia e dy femrave

Pretendimi se dëshmia e femrës çdo herë vlen sa gjysma e dëshmisë së mashkullit, është pretendim që nuk qëndron edhe pse akuzuesit si bazë e marrin ajetin kur'anor:

"Kërkoni të dëshmojnë dy dëshmitarë burra nga mesi juaj, e në qoftë se nuk janë dy burra, atëherë një burrë e dy gra, nga dëshmitarët që i pëlqeni. (Dy gra në vend të një burri) Për atë se nëse njëra prej tyre gabon, t’ia përkujtojë tjetra…" (El Bekare, 282)

Ajeti me, qartësinë e tij, flet për dëshminë e bartjes (شهادة التحمل) dhe jo për dëshminë e kumtimit (شهادة الأداء) –dhe kjo shihet nga konotacioni i tekstit- i cili flet për dëshmitë gjatë marrëveshjes për hua, dhe të cilin disa dijetarë e kanë marr si bazë për gjitha marrëveshjet financiare.

Hadithi: "A nuk është dëshmia e gruas sa gjysma e dëshmisë së burrit?" aludon në ajetin fisnik siç shkruan në Fethul Bari (vëll.1, fq. 484)

Sa i përket dëshmisë së kumtimit (شهادة الأداء), që është burimi i drejtëpërdrejtë i dispozitave të fikhut e që në shumicën e rasteve janë gjykime individuale si pasojë e hulumtimit (الاجتهادات) dhe jo tekste të shpalljes (النصوص), ajo varet nga kushte të ndryshme dhe ka raste kur dëshmia e gruas pranohet në kohë që dëshmia e burrit nuk pranohet.

Dallimin mes dëshmisë së bartjes dhe dëshmisë së kumtimit e qartëson krahasimi mes ajetit në kaptinën El Bekare "Kërkoni të dëshmojnë dy dëshmitarë burra nga mesi juaj…" që ka kuptimin kërkoni për dëshmitarë dy myslimanë të drejtë me ajetin në kaptinën El Maide " O ju që besuat, dëshmimi me rastin e atij që lë testament (vasijjet) kur i është afruar ndonjërit prej jush vdekja, bëhet me dy dëshmitarë të drejtë nga mesi juaj, ose dy të tjerë pos jush…" (El Maide, 106) që ka kuptimin lë të dëshmojnë dy dëshmitarë prej myslimanëve të drejtë ose prej jomyslimanëve.

Ajeti i parë ka të bëj me dëshminë e bartjes (شهادة التحمل) në kohë që ajeti i dytë ka të bëj me dëshminë e kumtimit (شهادة الأداء), sepse merr në konsideratë dëshminë e jo myslimanëve që nuk lejohet në rastin e parë.

Dëshmia e kumtimit të teksteve fetare (النصوص الشرعية) është më e rëndësishme se dëshmitë tjera, dhe në këto dëshmi gruaja është e barabartë me burrin.

Vlen të përmendët se shumë nga burrat që kanë transmetuar hadithe janë akuzuar për gënjeshtër në kohë që Imam Dhehebiu (dijetari i madh në këtë shkencë) thotë: Nuk kam rastisur në ndonjë grua që është akuzuar me gënjeshtër gjatë transmetimit të haditheve…

• Dyshimi i tretë: Dëmshpërblimi për vrasje të femrës është sa gjysma e dëmshpërblimit për vrasje të mashkullit

Kjo dispozitë nuk ka lidhje me idenë e barazisë plotësuese mes dy gjinive dhe nuk mundet të konsiderohet diskriminim ndaj gruas, sepse prej dëmshpërblimit përfiton trashëguesi e jo i trashëguari (ai që është mbytur) qoftë ai mashkull apo femër. Ai që analizon kuptimin e kompensimit për ndonjë dëmtim do të arrin në përfundim se kompensimi duhet të varet nga dëmi i vërtetuar. Për këtë pohim nuk ka mospajtim mes legjislacioneve dhe ligjeve.

Dëmi prej vrasjes së burrit është më i madh se sa dëmi prej vrasjes së gruas për trashëguesin e tyre, në veçanti kur trashëguesi është i varur tërësisht nga kujdesi i të vrarit. Dispozitat fetare mu ashtu si gjykimet ligjore ndërtohen mbi tiparet kryesore dhe më të përhapura.

Këtë dilemë akoma më shumë e qartëson fakti se dëmshpërblimi që duhet paguar për dëmtim trupor, dëmshpërblim ky i cili i takon vet të dëmtuarit, është i njëjtë për burrin dhe gruan.

• Dyshimi i katërt: "Burrat janë përgjegjës për gratë, ngase All-llahu ka graduar disa mbi disa të tjerët…" (En Nisa, 34)

Si do që të komentohet fjala përgjegjës, si udhëheqësi dhe drejtim ose si bartës i përgjegjësisë për furnizim dhe mbikëqyrje, ajo nuk e ka kuptimin nënvlerësimit të gruas dhe uljen e gradës së saj vetëm për faktin se ajo i takon gjinisë femërore.

Dispozita e përmendur në ajet është e veçantë me rregullimin e marrëdhënieve mes bashkëshortëve dhe nuk është dispozitë e përgjithshme për lidhjet ndërbashkëshortore.

Nëse themi se ajeti ka për qëllim udhëheqësin dhe drejtimin e familjes përsëri do të themi se nuk bëhet fjalë për dukuri të diskriminimit ndaj gruas.

Në Islam marrëdhëniet shoqërore, qofshin ato shoqëri të vogla si familje ose shokë të udhëtimit apo shoqëri të mëdha rregullohen me parimin e konsultimit dhe udhëheqësisë (الشورى و القيادة).

Sipas mendimit më të përhapur burri (si prindër ose bashkëshort) është më i përshtatshëm për udhëheqje me familjen se grua (si nënë ose bashkëshorte) dhe për këtë shkak atij i është dhënë ky rol.

Ndoshta këtë kuptim e ka për qëllim vazhdimi i ajetit: "... ngase All-llahu ka graduar disa mbi disa të tjerët…"

Dallimi mes mënyrës së shprehjes në ajetin në fjalë "... ngase All-llahu ka graduar disa mbi disa të tjerët…" dhe mes formës së mundshme të shprehjes: Ngase All-llahu i ka graduar burrat mbi gratë dhe etërit mbi nënat, është më tepër se i qartë. Nga mënyra e shprehjes në Kur'an kemi mundësi të nxjerrim përfundim se shumica e burrave janë më të përshtatur për udhëheqje dhe drejtim, për furnizim dhe mbikëqyrje të familjes se vetë gratë por jo edhe përfundimin se ky rregull vlen për gjithë burrat dhe gjithë gratë.

Mënyra tjetër si mundet të kuptohet ajeti në fjalë është se All-llahu çdo njërës prej gjinive i ka dhënë cilësi të veçanta dhe cilësinë e përshtatshmërisë për udhëheqje dhe kujdes për familjen e ka bërë të veçantë për gjininë mashkullore, në kohë që gruas i ka dhënë cilësi që më mirë të drejton brendësinë e shtëpisë.

I Dërguari i All-llahut, sal-lallahu alejhi ve sel-leme, thotë: "Burri është bariu i familjes së tij dhe do të përgjigjet për tufen e tij dhe gruaja është bareshë në shtëpinë e burrit të saj dhe do të përgjigjet për tufën e saj."

Ndoshta mënyra e dytë e të kuptuarit është më e saktë sepse na favor të saj dëshmon edhe ajeti:

" Mos lakmoni në atë, që All-llahu gradoi disa nga ju mbi disa të tjerë. Burrave ju takon hise nga ajo që fituan ata dhe grave gjithashtu ju takon hise nga ajo që fituan ato…" (En Nisa, 32) që do ta parafrazojmë Burrat të mos lakmojnë atë të cilën All-llahu ua ka dhënë grave dhe gratë të mos lakmojnë atë që All-llahu ua ka dhënë burrave.

Ajeti fisnik " Burrat janë përgjegjës për gratë, ngase All-llahu ka graduar disa mbi disa të tjerët…" siç shihet nuk nënkupton vlerësimin e burrit mbi gruan në bazë gjinore, e as që ka qëllimin e diskriminimit të gruas në parimin e barazisë plotësuese duke e veçuar burrin me përgjegjësi të udhëheqjes.

Edhe nëse ajetin e komentojmë me udhëheqësi dhe drejtim të familjes, respekti i gruas ndaj burrit nuk është i papërkufizuar, përkundrazi bindja dhe zbatimi i urdhrave janë të përkufizuar me fjalën "në mirësi" e përmendur në hadithin që e transmeton El Hakem ibën Amër El Gifari: "Me të vërtetë respekti është në mirësi…"

Në këtë fakt aludon edhe ajeti për besatimin e grave: "… dhe se nuk do të të kundërshtojnë në atë që i urdhëron prej të mirës…"

Komentuesit e Kur'anit thonë: All-llahu e ka ditur se i Dërguari i All-llahut nuk do të urdhëron në gjëra që nuk janë të mira, dhe i mëson sundimtarët që do të vijnë pas tij se pushteti i tyre nuk është absolut.

Në Islam respekti i plotë i takon vetëm All-llahut.

Në shumë hadithe që gruan e nxisin t'i bindet burrit përmendet përkufizimi "në mirësi".

Në Islam e drejta e udhëheqjes (الإمارة) nuk është diktatoriale dhe imponuese dhe parimi i këshillimit (الشورى) duhet të zbatohet në çdo shoqëri qoftë ajo e madhe apo e vogël.

All-llahu duke e përshkruar shoqërinë e besimtarëve thotë:

" Edhe ata që i përgjigjen thirrjes së Zotit të tyre dhe e falin namazin rregullisht dhe ata që konsultohen mes vete për punë të përbashkëta, e nga ajo që Ne ua japim ata e shpërndajnë." (Esh Shura, 38)

Kur'ani në mënyrë të prerë potencon edhe nevojën e konsultimit mes bashkëshortëve edhe pas anulimit të kontratës martesore, për çështjen e gjidhënies:

"Nënat, ato që duan ta plotësojnë gjidhënien, janë të obliguara t’u japin gji fëmijëve të vet dy vjet të plota. I ati i fëmijës është i obliguar për furnizimin dhe veshmbathjen e tyre (gruas) ashtu si është rregull. Askush nuk ngarkohet më tepër, vetëm aq sa ka mundësi. Asnjë nënë nuk bën të dëmtohet me fëmijën e saj, e as babai me fëmijën e tij. Po ashtu është i obliguar edhe trashëgimtari (i fëmijës). E nëse pas një konsultimi dhe pëlqimi (prindërit) shfaqin dëshirën për ndërprerjen (më herët) e gjinit, nuk është ndonjë mëkat për ta." (El Bekare, 233)

• Dyshimi i pestë: "Edhe atyre (grave) u takon e drejta sikurse edhe përgjegjësia në bashkëshortësi, e burrave u takon një përparësi ndaj tyre." (El Bekare, 228)

Nga kjo fjali në Kur'an disa njerëz kuptuan se gjinia mashkullore ka përparësi para gjinisë femërore, krahasuar vetëm në aspektin gjinor. Këtë pohim nuk e ndihmon konteksti dhe vendi i kësaj fjalie në renditjen e ajetit:

"E ato gra që janë shkurorëzuar janë të obliguara të presin tre menstruacione. Nëse ato i besojnë All-llahut dhe ditës së fundit, atyre nuk u lejohet ta fshehin atë që All-llahu e krijoi në mitrat e tyre. E burrat e tyre kanë më shumë të drejta që gjatë asaj kohe, nëse duan pajtim, t’i rikthejnë ato. Edhe atyre (grave) u takon e drejta sikurse edhe përgjegjësia në bashkëshortësi, e burrave u takon një përparësi ndaj tyre. All-llahu është i gjithëfuqishëm, i urtë."

Nga konteksti i ajetit kuptuam se bëhet fjalë për rastin e kthimit të gruas pas shkurorëzimit, edhe pse ata të cilët mendojnë se është dispozitë e përgjithshme për marrëdhëniet martesore e kanë komentuar me komentimin si në rastin e ajetit që flet për përgjegjësinë e burrit në ajetin e kaptinës En Nisa. Mendimi tjetër është se përparësia e përmendur në ajetin e kaptinës El Bekare është fisnikëria që e shpreh burri duke i plotësuar gjithë obligimet që i ka ndaj gruas dhe duke i falur disa obligime që i ka gruaja ndaj burrit. Këtë që e thash në fund është kuptimi i komentimit që ajetit na fjalë ia ka bërë Ibën Abbasi.

Imam Taberiu pas përmendjes së mendimeve të komentuesve rreh ajetit " e burrave u takon një përparësi ndaj tyre" thotë:

Komentimi më i mirë është komentimi i Ibën Abbasit i cili përparësinë të cilën All-llahu e përmend në këtë ajet e komenton me faljen e disa obligimeve që i ka gruaja ndaj burrit dhe me plotësimin e obligimeve të tij ndaj gruas. Për këtë shkak All-llahu, subhanehu ve te'ala, fjalinë: e burrave u takon një përparësi" e përmend pas fjalisë: "Edhe atyre (grave) u takon e drejta sikurse edhe përgjegjësia në bashkëshortësi…"

Lënia e mundësisë për kthim në martesë brenda periudhës tremujore dhe falja e dëmit të mundshëm nga fshehja e shtatzënisë nga ana e gruas, janë hyrje para këshillimit që burri t'i falë drejtat e tij dhe obligimet ndaj tij. Këtë kuptim e ka fjala e Ibën Abbasit i cili thotë: Nuk dua t'i shfrytëzoj të gjitha të drejtat e mia që i ka ndaj meje gruaja sepse All-llahu, subhanehu ve te'ala, thotë: "… e burrave u takon një përparësi...".

Sipas të dy komenteve të ajetit nuk bëhet fjalë për diskriminim ndaj gruas…

• Dyshimi i gjashtë: Dhuna ndaj gruas (rrahja e grave)

Goditja –siç nënkuptohet nga vet termi- është lloj i dhunës ndaj grave dhe si e tillë bën pjesë në sëmundjet shoqërore që nxit emocione negative ndaj saj.

Kjo pamje e dhunës së shëmtuar paraqitet tek shumë njerëz kur lexohet ajeti: "E ato që u keni dro kryelartësisë së tyre, këshilloni, madje largohuni nga shtrati (e më në fund), edhe rrihni (lehtë, nëse nuk ndikojnë këshillat as largimi)…" (En Nisa, 34). Kjo ndodh tek ata që nuk kanë dije paraprake për natyrën e kësaj dispozite dhe për urtësinë e saj.

Rrahja e përmendur në ajet nuk ka lidhje me dhunën por përkundrazi ka natyrë dhe qëllim të shëron një nga problemet serioze të marrëdhënieve bashkëshortore.

Vijon qartësimi më i hollësishëm:

Pranë ajetit fisnik "E ato që u keni dro kryelartësisë së tyre, këshilloni, madje largohuni nga shtrati (e më në fund), edhe rrihni (lehtë, nëse nuk ndikojnë këshillat as largimi)…" në të njëjtën kaptinë qëndron ajeti i cili porosit kështu: "Nëse ndonjë grua i frikësohet largimit ose ftohjes së burrit të vet ndaj asaj, atëherë nuk gabojnë po qe se bëjnë mes vete ndonjë mbarim (pajtim)." (En Nisa, 128)

Shihet qartë që ajeti i parë shëron problemin e kryelartësisë së gruas si problem martesor në kohë që ajeti i dytë shëron problemin e largimit dhe ftohjes që mundet të paraqitet tek burri i cili gjithashtu është problem martesor. Shërimi i ofruar dallon me dallimin shkakut të problemit, në rastin e parë problemi shërohet me këshillë, largim nga shtrati dhe rrahje të lehtë në kohë shërimi i problemit të dytë është pajtim ose ndarje e gruas prej burrit me anë të hul'it (shkurorëzim i iniciuar prej anës së gruas).

Fjala nushuz që e përmend ajeti ka kuptimin e ngritjes dhe lartësimit mbi të tjerët. Insistimin që vazhdimisht me qenë më lartë se tjerët është çështje të cilën ligjvënësi i Urtë e ka urrejtur dhe e ka krahasuar me përhapjen e ç’rregullirave në tokë:

"Ne u kumtuam në libër beni israilëve: Ju do të bëni shkatërrime dy herë në tokë dhe do të tejkaloni duke bërë zullum të madh." (El Isra, 4)

"Me të vërtetë, faraoni ka ngritur kokën lart në tokë, e popullin e saj e grupëzuar dhe një grup prej tyre e shtyp, ashtu që djemt e tyre ua mbyt, e gratë e tyre ua lë të jetojnë. Vërtet, ai ishte prej më shkatërrimtarëve." (El Kasas, 4)

"Atë vend të përjetshëm (xhennetin) ua kemi përcaktuar atyre që nuk duan as mendjemadhësi e as ngatërresë në tokë…" (El Kasas, 83)

Këtë që thash e qartëson leximi i ajetit "E ato që u keni dro kryelartësisë së tyre…" së bashku me ajetet para dhe pas:

"Burrat janë përgjegjës për gratë, ngase All-llahu ka graduar disa mbi disa të tjerët dhe ngase ata kanë shpenzuar nga pasuria e tyre. Prandaj, me atë që All-llahu i bëri të ruajtura, gratë e mira janë respektuese, janë besnike ndaj të fshehtës. E ato që u keni dro kryelartësisë së tyre, këshilloni, madje largohuni nga shtrati (e më në fund), edhe rrihni (lehtë, nëse nuk ndikojnë këshillat as largimi), e nëse ju respektojnë, atëherë mos u sillni keq ndaj tyre. All-llahu është më i larti, më i madhi."

Ajeti në vijim është:

"Nëse i frikësoheni përçarjes mes tyre (burrit e gruas), dërgoni një pari të drejtë nga familja e tij dhe një pari të drejtë nga familja e saj. Nëse ata të dy (ndërmjetësuesit) kanë për qëllim pajtimin, All-llahu ju mundëson afrimin mes tyre (burrit e gruas). All-llahu është i dijshëm, është njohës i mirë."

Ajetet rregullojnë marrëdhëniet martesore në periudhën para se të rrezikohet martesa me shkurorëzim dhe periudhën kur ka mundësi shpërbërje për martesën, kur akoma ka vullnet për vazhdim të jetës së përbashkët.

Nga konteksti i ajeteve dhe nga tekstet e haditheve na bëhet qartë se rrahja e përmendur në ajet, me qëllimin e saj dhe me natyrën e saj nuk ka lidhje me dhunën kundër grave.

Kjo rrahje shëron një gjendje shpirtërore dhe nga natyra e saj është simbolike, pa qëllim të shkaktimit të dhimbjes dhe dëmtimit trupor. Kjo goditje nuk ka për qëllim nënçmimin e gruas e as abuzimin e saj.